Skip to Content

آرشیو دسته بندی ها:Uncategorized

چرا باید از دیتاسنتر داخلی استفاده کنیم؟

چرا باید از دیتاسنتر داخلی استفاده کنیم؟

یکی از سوالاتی که همواره ذهن بسیاری از کاربران ایرانی را به خود مشغول کرده است این است که چرا باید از مرکزداده داخلی سرویس بگیریم و مزایای آنها در مقایسه با دیتاسنترهای خارجی چیست؟

دیتاسنتر داخلی پارس آنلاین

تا قبل از وجود یک مرکز داده (دیتاسنتر) استاندارد در ایران، بسیاری از سازمان‌ها، بانک‌ها، کسب و کارها، شرکت‌های دولتی و خصوصی، چاره‌ای جز دریافت خدمات از مراکز داده خارجی نداشتند. این مسئله، صرف نظر از ملاحظات امنیتی که با خود به همراه داشت، ضمن تاثیر منفی در سرعت انتقال داده‌ها، هزینه‌های گزافی را به کاربران تحمیل می‌نمود و در برخی موارد، به علت وجود تحریم‌های بین‌المللی، مشکلات فراوانی را متوجه اطلاعات کاربران ایرانی می‌ساخت.

در واقع، سازمان‌ها و شرکت‌های بزرگ ایرانی ناگزیر بودند به خدمات مراکزی اعتماد کنند که امکان بازدید حضوری از فضا و امکانات آنها برایشان وجود نداشت، و در صورت بروز مشکلات حقوقی و خسارات احتمالی به جهت قطع دسترسی، از هر نوع پیگیری قانونی محروم بودند. چه بسا برخی از مراکز داده خارجی به این مسئله واقف بوده، و به محض اطلاع از هویت ایرانی مشتری خود، بعضا مشکلاتی را برای ایشان ایجاد می‌کنند.

خوشبختانه با ظهور دیتاسنترهای داخلی و مراکز داده قدرتمندی مانند مرکز داده پارس‌آنلاین، اینک کلیه نیازهای متقاضیان داخلی در این حوزه تامین شده و ایشان از مزایای کامل یک دیتاسنتر مدرن با استانداردهای جهانی دارای امکان کنترل و نظارت مستقیم بر خدمات، پشتیبانی شبانه روزی، سرعت، امنیت بالاتر و کاهش هزینه‌ها بهره‌مند گردیده‌اند.

با وجود دیتاسنتر داخلی و کاهش قابل توجه فواصل جغرافیایی میان کاربر و دیتاسنتر، مسیر حرکت بسته‌های شبکه‌ای در شبکه اینترنت کوتاه‌تر شده و از این رو، میزان تاخیر (پینگ) که یکی از مهمترین مسایل در ارتباطات شبکه‌های کامپیوتری است، به صورت چشمگیری برای کاربران ایرانی بهبود می‌یابد. این ویژگی سبب می‌شود تا سرعت و کیفیت تبادل اطلاعات در مقایسه با مراکز داده خارجی تا ۴ برابر بهبود یابد.

در حال حاضر علاوه بر شرکت‌های نوپا، هزاران سازمان، شرکت دولتی و خصوصی، بانک‌ها، وزارتخانه‌ها، مراکز دانشگاهی و فرهنگی و غیره، از خدمات مراکز داده داخلی استفاده می‌کنند. بسیاری دیگر با هدف ارتقاء کیفی خدمات و خلق تجربه‌ای بهتر برای مشتریان خود و همچنین کاهش هزینه‌ها، با سرعتی روز افزون، در حال انتقال پایگاه‌های داده‌ای خود به داخل کشور هستند.

ادامه مطلب

قابلیت افزونگی و پایداری (N+1 Redundancy) در مراکز داده

قابلیت افزونگی و پایداری (N+1 Redundancy) در مراکز داده

این روزها بسیاری از سازمان‌ها و کسب و کارها با کمک مجموعه‌ای از سیستم‌های مبتنی بر فناوری اطلاعات، خدمات خود را در حوزه‌های گوناگون به کاربران عرضه می‌کنند. اما حتی یک ساعت قطعی یا اختلال در سرویس‌های آنها می‌تواند خسارات مالی، کاهش اعتبار و سلب اعتماد کاربران را به همراه داشته باشد. به طور مثال اگر وب سایت شما بدون اطلاع قبلی و به صورت پیش بینی نشده به دفعات از دسترس خارج شود، تصویری منفی از برند شما در ذهن مخاطبان شکل می‌گیرد.
قابلیت افزونگی
اولین گام برای تضمین پایداری و دسترس‌پذیری یک سرویس اینترنتی، استقرار تجهیزات در مراکز داده‌ای است که بر طبق استانداردهای حرفه‌ای و معتبری ایجاد شده باشند. یکی از مهمترین ویژگی‌های چنین مراکزی، قابلیت افزونگی است که در انواع 2N+2 ،2N+1 ،2N ،N+2 ،N+1 و 3N/2 به سطوح مختلفی تقسیم می‌شود. افزونگی به معنای فراهم نمودن بالاترین سطح اطمینان و پایداری است و ما در این مقاله به معرفی ویژگی‌های یک دیتاسنتر با قابلیت افزونگی N+1 یا N+1 Redundancy خواهیم پرداخت.

خصوصیات مراکز داده N (بدون قابلیت افزونگی)

حرف N در اینجا به معنای ظرفیت یا توان مورد نیاز، برای عملیاتی نمودن کلیه تجهیزات یک دیتاسنتر است. یک مرکز داده‌ N، فاقد قابلیت افزونگی بوده و به اصطلاح non-redundant می‌باشد و هیچ ظرفیت اضافی برای پشتیبانی تجهیزات در مواقع اضطراری تعریف نشده است. این مراکز تنها از عهده پاسخگویی و تامین نیازهای تاسیساتی (برق، سرمایش،…) تجهیزات در بالاترین حجم فعالیت‌های آنها ‌برمی‌آیند. به بیان دیگر، مراکز داده N به محض بروز نقص فنی در عملکرد یکی از سیستم‌های تاسیساتی، سخت‌افزاری یا زیرساختی، بلافاصله از دسترس خارج شده و تا زمان رفع کامل نقص فنی، در ارایه سرویس با اختلال مواجه می‌شوند. در اینجا یک مثال ساده برای تعریف این گونه مراکز عنوان می‌کنیم. فرض کنید لاستیک خودروی شما پنجر می‌شود، اما هیچ لاستیک زاپاسی برای تعویض ندارید.

خصوصیات مراکز داده N+1 (دارای قابلیت افزونگی)

در معماری N+1، علاوه بر تامین ظرفیت و توان مورد نیاز تجهیزات موجود، یک ظرفیت پشتیبان اضافی نیز برای مواقع اضطراری تعریف می‌شود. به این معنا که جریان مداوم برق تضمین شده و کارکرد بدون وقفه امکانات زیرساختی، سیستم‌ تهویه و سرمایشی مرکز داده حتی به هنگام بروز مشکل پیش‌بینی نشده تامین و تضمین ‌می‌شود.

در اینگونه مراکز، معمولا به ازای حداقل هر ۴ واحد تجهیزات، ۱ واحد اضافی به عنوان واحد پشتیبان در نظر گرفته می‌شود. به عنوان نمونه، به ازای هر ۴ دیزل ژنراتور، ۱ دیزل ژنراتور اضافی و پشتیبان در نظر گرفته می‌شود تا در مواقع بروز نقص فنی برای یکی از ۴ دیزل ژنراتور اصلی، دیزل ژنراتور پشتیبان به صورت خودکار وارد عمل شده و بدین ترتیبت از توقف سرویس‌ جلوگیری ‌می‌شود. همچنین در صورت بروز مشکل در مسیر شبکه ارتباطی، مسیر جایگزین وارد عمل شده و از قطع سرویس جلوگیری می‌شود. در واقع فرض کنید وقتی لاستیک خودروی شما پنجر می‌شود، بلافاصله از لاستیک زاپاس استفاده می‌کنید و به حرکت خود ادامه می‌دهید.

اما سرمایه مورد نیاز برای طراحی و پیاده‌سازی یک مرکز داده‌ با قابلیت افزونگی N+1 بسیار بالاست. به عنوان نمونه، بسیاری از شرکت‌ها، می‎توانند هزینه یک دیزل ژنراتور را متقبل ‌شوند اما نه دو ژنراتور. بعلاوه، نگهداری از چنین تاسیساتی، نیازمند استخدام و بکارگیری نیروهای متخصص و خبره می‌باشد که هزینه پیاده‌سازی چنین مرکزی را دو چندان می‌نماید.

از این رو، برون‌سپاری (outsource) بهترین راهکاری است که برای بهره‌مندی از یک مرکز داده استاندارد با قابلیت افزونگی N+1 پیشنهاد می‌شود. فضای اختصاصی و زیرساختی که توسط مراکز داده بزرگ در اختیار شما قرار می‌گیرند، قابلیت افزونگی را با کمترین هزینه برای شما فراهم نموده و تمام نیازهای شما را در این راستا برآورده می‌سازند.

مراکز داده با قابلیت افزونگی N+1 در ایران

مرکز داده‌ پارس آنلاین از جمله معدود مراکز داخلی است که برپایه معماری افزونگی N+1 طراحی و پیاده‌سازی شده است. این مرکز آمادگی کامل دارد تا کلیه نیازهای حساس و مهم شرکت‌ها، سازمان‌ها و اشخاص حقیقی و حقوقی در حوزه خدمات مرکز داده را با بالاترین پایداری در داخل کشور تامین کند. همانگونه که بسیاری از مراکز مهم در صنایع استراتژیک، نیازهای زیرساختی خود را از طریق خدمات جامع دیتاسنتر پارس آنلاین مرتغع نموده‌اند.

شما هم اکنون می‌توانید از طریق تماس با شماره تلفن ۸۲۲۰۸۱۴۴ و یا مراجعه به صفحه فرم سفارش آنلاین، درخواست خود را جهت سفارش یا انجام مشاوره پیرامون خدمات دیتاسنتر ثبت کنید.

ادامه مطلب

۵ دلیل برای مهاجرت به زیر ساخت ابری

۵ دلیل برای مهاجرت به زیر ساخت ابری

این روزها اکثر کسب و کارها و سازمان‌ها با سرعتی رو به رشد، در حال انتقال زیرساخت داده‌ای خود به بسترهای ابری می‌باشند. ۵ دلیل مهم این اتفاق را در ادامه بخوانید.

سرویس‌های ابری پارس آنلاین

افزونگی (Redundancy)

قابلیت افزونگی به معنای ذخیره‌سازی موازی و همزمان اطلاعات و تهیه نسخه پشتیبان از آنها با استفاده از سخت‌افزار و تجهیزات جایگزین در چند مکان متفاوت است. به این ترتیب، در صورت وقوع خرابی، بلایای طبیعی یا مشکلات فنی در تجهیزات اصلی، درخواست‌ها به صورت خودکار به سمت تجهیزات پشتیبان هدایت شده و از بروز اختلال در ارایه سرویس جلوگیری می‌شود.

مقیاس‌پذیری (Scalability)

به کمک فناوری رایانش ابری، این امکان فراهم می‌شود تا در مواقع نیاز، منابعی از قبیل حافظه، پردازشگر و فضای ذخیره‌سازی افزایش یابند. بدین ترتیب، به هنگام افزایش ترافیک و حجم فعالیت‌ها، منابع نیز مطابق با همان میزان افزایش پیدا می‌کنند.

دسترسی‌پذیری (Uptime / High Availability)

با استفاده از زیر ساخت ابری، اطلاعات همیشه و بدون وقفه قابل دسترسی خواهند بود و سرعت ارسال و دریافت داده‌ها نیز به صورت چشمگیری افزایش پیدا می‌کند. در بعضی از کسب و کارها حتی یک دقیقه قطعی سرویس می‌تواند خسارات سنگینی را به بار بیاورد. اما زیر ساخت ابری، تمامی نگرانی‌های مربوط به حفظ و دسترسی بدون وقفه به اطلاعات را از بین می‌برد.

پرداخت به ازای استفاده (Pay-As-You-Go)

در یک زیر ساخت ابری، فقط به میزان استفاده از منابع، هزینه پرداخت می‌شود و این امکان وجود دارد تا در هر زمان، سطح منابع را متناسب با نیاز، کاهش یا افزایش داد. در این نوع سرویس‌ها، دغدغه‌ای از بابت هزینه‌های زیرساختی و نگهداری تجهیزات وجود ندارد. همچنین با نظارت و بررسی دقیق میزان مصرف، می‌توان زمینه مدیریت اصولی منابع و کاهش هزینه‌ها را فراهم نمود.

سِلف سرویس (Self Service)

بر خلاف شیوه‌های سنتی ارایه سرویس‌های زیرساختی که نیازمند دخالت مستقیم نیروهای متخصص بودند، تمام فرایندهای مربوط به فضای ابری، اعم از انتخاب، خرید و پیکربندی منابع، توسط خود کاربر و بدون نیاز به دیگران انجام می‌پذیرد. کاربران پس از ورود به پرتال ابری، بنا به نیاز خود می‌توانند منابع را انتخاب، ارتقاء یا کاهش ‌دهند.

 

 

ادامه مطلب

مدل‌های پیاده‌سازی رایانش ابری

مدل‌های پیاده‌سازی رایانش ابری

طبقه‌بندی رایانش ابری، معمولا از طریق دو دسته‌بندی صورت می‌پذیرد: مدل پیاده‌سازی رایانش ابری، مدل‌ ارایه سرویس رایانش ابری (SaaS, Paas و IaaS). در ادامه به معرفی اصلی‌ترین مدل‌های پیاده‌سازی رایانش ابری می‌پردازیم.
مدل‌های پیاده‌سازی رایانش ابری

ابر عمومی (Public Cloud)

ابر عمومی رایج‌ترین مدل پیاده‌سازی رایانش ابری می‌باشد. در این مدل، منابع اشتراکی و زیرساختی مانند سرورها و فضای ذخیره‌سازی توسط یک شرکت ارایه‌دهنده خدمات ابری میزبانی شده و دسترسی به آنها از طریق شبکه جهانی اینترنت برای متقاضیان این سرویس فراهم می‌شود. در ابر عمومی، کلیه سخت افزارها، نرم‌افزارها و تجهیزات زیرساختی توسط شرکت ارایه‌دهند خدمات ابری نگهداری و مدیریت می‌شوند.

ابر اختصاصی (Private Cloud)

ابر اختصاصی تنها برای استفاده خصوصی یک سازمان طراحی و پیاده‌سازی می‌شود. به بیان دیگر، در این مدل از رایانش ابری، منابع سخت‌افزاری و نرم‌افزاری به طور کامل در اختیار یک سازمان قرار دارند. تجهیزات و زیرساخت مورد نیاز این ابر می تواند به صورت فیزیکی در محل ساختمان‌های یک سازمان، و یا در دیتاسنتر یک شرکت ارایه‌دهنده سرویس ابری پیاده‌سازی و میزبانی شوند.

در ابر اختصاصی، کلیه سرویس‌ها، تجهیزات و منابع زیرساختی، از طریق یک شبکه اختصاصی انتقال داده داخلی، توسط خود سازمان، نگهداری و مدیریت می‌شوند و امکان دسترسی خارج از شبکه اختصاصی به این ابر مقدور نخواهد بود. ابر خصوصی معمولا مورد استفاده مراکز دولتی، موسسات مالی، شرکت‌ها و یا سازمان‌هایی قرار می‌گیرد که مسئول اجرای عملیات و فرایندهای بسیار مهم و حساسی هستند و نیاز کنترل و دسترسی کامل به زیرساخت داده‌ای برای آنها مبرم است.

ابر ترکیبی (Hybrid Cloud)

ابر ترکیبی، همانگونه که از اسم آن برمی‌آید، هر دو نوع مدل پیاده‌سازی رایانش ابری (عمومی و اختصاصی) را مورد استفاده قرار می‌دهد و این امکان را برای سازمان‌ها فراهم می‌کند تا بسته به نوع کاربرد، از مزایای هر دو مدل بهره‌مند شوند. در مدل ابر ترکیبی، برای افزایش انعطاف‌پذیری و بهره‌مندی از گزینه‌های متنوع‌تر، فعالیت‌های شبکه بین ابر اختصاصی و عمومی تقسیم می‌شوند. به طور مثال یک سازمان می‌تواند برای نیازهای پرتقاضا و غیرحساس خود از بستر ابر عمومی، و برای نیازها و انجام امور حساس و محرمانه خود از مدل ابر اختصاصی استفاده نماید.

دیتاسنتر پارس آنلاین آماده است تا کلیه نیازهای سازمان‌ها و شرکت‌ها در جهت بکارگیری هر یک از انواع مدل‌های پیاده‌سازی رایانش ابری را برآورده سازد. برای دریافت جزییات بیشتر از شما دعوت می‌کنیم تا به وب سایت سرویس‌های ابری پارس آنلاین مراجعه فرمایید. همچنین انجام مشاوره تلفنی پیرامون سرویس‌های ابری و خدمات دیتاسنتر از طریق تماس با شماره ۸۲۲۰۸۱۴۴ امکان‌پذیر است.

ادامه مطلب

مدل‌های ارایه سرویس ابری

مدل‌های ارایه سرویس ابری

دسترسی کاربران به رایانش ابری، اغلب از طریق مدل‌‌های ارایه سرویس ابری فراهم می‌شود. هر یک از این مدل‌ها، کاربرد مشخصی داشته و دارای مزایای منحصر به فردی می‌باشند که نیازهای سازمان‌ها را در حوزه‌های گوناگون تامین می‌کنند. انتخاب مدلی که برای کسب و کار مورد نظر کارآمد باشد، نیازمند آشنایی و مطالعه هر یک از این مدل‌ها و مطابقت قابلیت‌های آنها با نیازهای سازمانی می‌باشد. در ادامه به صورت مختصر، سه مدل‌ اصلی ارایه سرویس ابری را معرفی می‌کنیم.
مدل‌های ارایه سرویس ابری

SaaS – Software as a Service

در مدل نرم‌افزار به عنوان سرویس، نرم‌افزاری توسط ارایه دهنده سرویس ابری، میزبانی و عرضه می‌شود. این نرم‌افزار در شبکه‌ای که از طریق اینترنت قابل دسترس است، در اختیار مشتریان قرار می‌گیرد. در این نوع سرویس، کلیه مسائل نرم‌افزاری و زیرساختی، بر عهده سرویس دهنده می‌باشد.
— مثال: Dropbox

PaaS – Platform as a Service

در مدل پلتفرم به عنوان سرویس، پیش نیازها و چارچوب‌های نرم‌افزاری لازم (Frameworks) برای تولید و قرارگیری برنامه‌ها و نرم‌افزارهای مشتریان در بستر ابری ارایه می‌شوند. معمولا کنترل، مدیریت و نگهداری سیستم عامل‌ها، منابع ذخیره‌سازی و زیرساختی و بروزرسانی‌ها توسط سرویس دهنده انجام می‌شود.
— مثال: Google App Engine

IaaS — Infrastructure as a Service

مدل زیرساخت به عنوان سرویس، به عنوان مقیاس‌پذیرترین و انعطاف پذیرترین مدل ارایه سرویس رایانش ابری محسوب می‌شود و کاملا Self-Service می‌باشد. در این مدل، کنترل، نظارت و مدیریت قدرت پردازشی، شبکه، فضای ذخیره‌سازی و سایر منابع به صورت کامل و از طریق یک داشبورد مدیریتی در اختیار مشتری قرار دارد. IaaS این امکان را به کسب و کارها می‌دهد تا صرفا بر حسب نیاز اقدام به کاهش یا افزایش منابع کنند، دیتاسنتر اختصاصی خود را بر بستر ابری طراحی کنند و یا در هر زمان بدون دخالت سرویس دهنده، و به هر میزان نیاز، منابع خود را ارتقا دهند.
— مثال: سرویس ابر اختصاصی پارس آنلاین

ادامه مطلب

دیتاسنتر (Data Center) چیست؟

دیتاسنتر (Data Center) چیست؟

دیتاسنتر (Data Center) یا مرکز داده به مکانی گفته می‌شود که گروه عظیمی از سرورهای کامپیوتری و تجهیزات شبکه‌ با استفاده از امکانات زیرساختی و ارتباطی برای رایانش و میزبانی مجموعه‌ بزرگی از داده‌ها، گرد هم آمده‌ باشند. به بیان دیگر، دیتاسنتر محل استقرار تعداد زیادی از سرورهای کامپیوتری است که در کنار یکدیگر و بدون وقفه، امور مربوط به رایانش، ذخیره‌سازی و انتقال داده‌ها را انجام می‌دهند.

دیتاسنتر پارس آنلاین

ساختمان اغلب این مراکز، دارای سیستم‌های امنیتی پیشرفته، سیستم تهویه، اطفاء حریق و سیستم توزیع برق است که به سامانه برق اضطراری (UPS و دیزل ژنراتور) مجهز ‌شده‌اند. پیاده‌سازی یک دیتاسنتر، عموما بر پایه شبکه‌ عظیمی از منابع پردازشی و ذخیره‌سازی صورت می‌پذیرد که با کمک یک زیرساخت ارتباطی قدرتمند، امکان ارایه سرویس‌های اینترانتی (محلی و داخل سازمانی) یا اینترنتی انتقال داده را در مقیاس‌های کوچک و بزرگ فراهم می‌کند.

اهمیت دیتاسنترها برای سازمان‌ها و کسب و کارها

در دهه‌های اخیر با کاهش قیمت تجهیزات کامپیوتری و امکان دسترسی آسان و فراگیر به اینترنت پرسرعت و همچنین وابستگی روز افزون کسب و کارها به فناوری اطلاعات، تقاضا برای خدمات دیتاسنتر‌ بسیار افزایش یافته است. در حال حاضر، دیتاسنترها نقش کلیدی و بسیاری مهمی را در حوزه اقتصاد دیجیتال ایفا می‌کنند و پشتیبانی طیف عظیمی از فعالیت‌های مهم دولت‌ها، جامعه و کسب و کارها را بر عهده دارند.

حجم فعالیت بعضی از سرویس‌های اینترنتی تا حدی وسیع است که در برخی مواقع حتی تا ۱۰ سرور کامپیوتری نیز جوابگوی نیازهای آنها نیستند. در چنین شرایطی، تنها شبکه عظیمی از صدها و حتی هزاران سرور کامپیوتری قادر خواهند بود تا از عهده تامین نیازهای این سرویس‌ها برای ذخیره‌سازی، رایانش و انتقال داده‌ها بربیایند. از دیدگاه سازمانی در فناوری اطلاعات، دیتاسنترها بستر لازم را برای پیاده‌سازی و اجرای بدون وقفه برنامه‌های کاربردی سازمان‌ها و فعالیت آنها فراهم می‌کنند.

مدیریت ارتباط با مشتری (CRM)، برنامه‌ریزی منابع سازمانی (ERP)، پست الکترونیک، ذخیره‌سازی، تهیه نسخه پشتیبان و اشتراک فایل‌ها، کلان داده، هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی، خدمات ارتباطی درون سازمانی، انتقال، پردازش و رایانش بدون وقفه داده‌های عظیم، از جمله رایج‌ترین کاربردهای دیتاسنتر در سازمان‌ها، دانشگاه‌ها و شرکت‌های گوناگون می‌باشند. شرکت‌های بزرگی مانند گوگل، مایکروسافت و آمازون، با تاسیس مراکز داده در نقاط مختلف جهان همواره در تلاشند تا زیرساخت‌های لازم را برای پاسخگویی به نیازهای متفاوت جامعه بین‌المللی در مناطق مختلف دنیا فراهم کنند.

فضای امن و محصور

تفاوت دیتاسنتر اختصاصی و اشتراکی

بعضی از دیتاسنترها اشتراکی هستند، به این معنا که یک فضای فیزیکی می‌تواند ۱۰، ۱۰۰ و حتی ۱۰۰۰ یا تعداد بیشتری از سرورهای کامپیوتری را میزبانی کند و هر کدام از آنها متعلق به یک شرکت یا سازمان متفاوت باشند. در مقابل، برخی از دیتاسنترها اختصاصی هستند، به این معنا که تمام قدرت رایانشی و زیرساختی در محل ساختمان دیتاسنتر، به صورت کاملا اختصاصی در اختیار یک سازمان قرار دارد.

البته با وجود سرویس‌هایی مانند خدمات هم‌مکانی (Colocation) و فضای امن و محصور (Cage)، این امکان فراهم می‌شود تا ارایه خدمات دیتاسنتر اختصاصی در محل دیتاسنترهای اشتراکی نیز میسر شود. این خدمات، زمینه کاهش قابل توجه هزینه‌ها و افزایش بهره‌وری را برای سازمان‌ها به ارمفان خواهند آورد، چرا که سازمان‌ها دیگر مجبور نیستند تا متحمل هزینه‌های سنگین و فرایند پیچیده ساخت و نگهداری دیتاسنترها شوند.

اصلی‌ترین اجزا تشکیل دهنده دیتاسنتر کدامند؟

دیتاسنترها از اجزا مختلفی مانند روترها (Routers)، سوییچ‌های شبکه (Network Switches)، دیوارهای آتش (Firewalls)، سیستم‌های امنیتی، سیستم‌های ذخیره‌سازی (Storage Systems)، سرورها (Servers)، رَک‌ها (Racks)، کابل‌ها و سیستم‌های کنترل و مدیریت ارایه سرویس تشکیل شده‌اند. معمولا نحوه طراحی محوطه اصلی (فضای سفید) دیتاسنترها به اینگونه است که سرورهای کامپیوتری به صورت طبقه به طبقه داخل کابینت و رک‌هایی (Rack) قرار گرفته‌اند و با کابل‌کشی اصولی و رعایت استانداردهای لازم، در ردیف‌هایی (Row) منظم کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.

از آنجایی که ذخیره‌سازی و مدیریت نرم‌افزارها و داده‌های حیاطی بسیاری از سازمان‌ها بر عهده این سرورهای کامپیوتری است، امنیت، کارآمدی، پایداری و همگام‌سازی مداوم یک دیتاسنتر با پیشرفت‌های روز دنیا بسیار حائز اهمیت است. از این رو، بکارگیری جدیدترین سخت‌افزارها و نرم‌افزارهای امنیتی و به‌روزرسانی مدام آنها از اهمیت ویژه‌ای در مراکز داده برخوردار است. در واقع، زیرساخت ارتباطی و شبکه قدرتمند، سیستم‌های ذخیره‌سازی، منابع پردازشی و رایانشی، مهمترین اجزاء هر دیتاسنتر را تشکیل می‌دهند.

دیتاسنترها چگونه کار می‌کنند؟

همانطور که گفته شد، دیتاسنتر از مجموعه‌ سرورهای کامپیوتری تشکیل شده است که داده‌ها را از طریق ارتباطات شبکه‌ داخلی یا اینترنتی ارسال، دریافت و پردازش می‌کنند. برای درک بهتر چگونگی کارکرد این مراکز، سرورها را در پشت مجموعه‌ای از لایه‌ها تصور کنید که در پایین‌ترین این لایه‌ها، داده‌ها قرار گرفته باشند. در اینجا سعی می‌کنیم تا با ارایه مثالی ساده، نحوه کار یک دیتاسنتر اینترنتی را توضیح دهیم.

ساختمان دیتاسنتر

هنگامی که شما یک آدرس اینترنتی را در مرورگر خود تایپ می‌کنید، درخواستی برای سرور یا سرورهایی در دیتاسنتر اینترنتی (IDC — Internet Data Center) ارسال می‌شود. این درخواست ابتدا توسط لایه‌های امنیتی دیتاسنتر برای بدافزارها یا هر نوع آلودگی دیگر مورد بررسی قرار می‌گیرد. سپس درخواست به سوییچی در لایه دسترسی (Access Layer) ارسال می‌شود. سوییچ درخواست را به سمت وب سرور فیزیکی یا مجازی در لایه داخلی شبکه هدایت می‌کند، که ممکن است برای حفظ پایداری و توانایی مدیریت ترافیک بالا، از طریق تقسیم بار میان خوشه‌ای از سرورها (Server Cluster)، پشت یک Load Balancer قرار داشته باشد. سرور، درخواست را دریافت، پردازش و به سمت سرور بانک اطلاعاتی هدایت می‌کند و برای پاسخ، داده‌های مربوط را از بانک اطلاعاتی در مرکز شبکه مرکز داده فراخوانی می‌کند.

درخواست پردازش شده با گذر از لایه ذخیره‌سازی شبکه، اطلاعات مورد نیاز را از دیسک‌ها استخراج می‌کند. سپس با تقسیم پاسخ دریافت شده در قالب بسته‌هایی (packages) برای انتقال آماده می‌شوند. در پایان با انتخاب بهترین و سریعترین مسیر توسط روترها از طریق بسترهای ارتباطی/شبکه‌ای بی‌سیم یا با سیم در قالب یک صفحه وب یا انواع دیگر داده‌ها به مبدا درخواست کننده ارسال می‌شوند.

ویژگی‌های یک دیتاسنتر مدرن چیست؟

مدرن‌ترین و بهترین دیتاسنترها با مدیریت بهینه فضا و ظرفیت‌ها، حداکثر استفاده را از فضای فیزیکی خود می‌برند و در عین حال قدرتمندترین توان پردازشی، ذخیره‌سازی و پیاده‌سازی شبکه را با استفاده از تکنولوژی مجازی‌سازی ممکن سازند. دیتاسنترهای مدرن دارای زیرساخت منعطفی بوده و همواره سعی می‌کنند تا خود را با رشد سریع تکنولوژی‌ها همگام ‌نمایند تا امکان ارتقاء ساده و بدون دردسر سرویس‌ها در سریعترین زمان ممکن فراهم شود. در واقع این مراکز باید آمادگی داشته باشند تا جوابگوی ظرفیت‌ها و کارکردهای مورد نیاز در آینده نیز باشند.

یک دیتاسنتر مدرن با پیاده‌سازی صحیح سیستم سرمایشی و سیستم توزیع برق، به میزان قابل ملاحظه‌ای، زمینه کاهش هزینه‌ها و مصرف انرژی را فراهم می‌نمایند. به عنوان نمونه، بکارگیری استانداردها و راهکارهایی مانند راهکار راهروی سرد (Cold Aisle) و راهروی گرم (Hot Aisle)، میزان مصرف انرژی را تا حد قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌دهد و کارآمدی سیستم سرمایشی را دوچندان می‌کند.

مدرن‌ترین دیتاسنترها از دستورالعمل‌ها و فرایندهایی پیروی می‌کنند‌ که با دقت و به بهترین شکل ممکن در قالب مستندات تهیه، تدوین و تنظیم شده‌اند. این مراکز با ایجاد سالن ناک (NOC) یا مرکز عملیات شبکه، به صورت بدون وقفه بر فعالیت‌ها، لایه‎‌های امنیتی و سطوح دسترسی‌ نظارت نموده، و کیفیت و امنیت حداکثری سرویس را تضمین و بر پایداری آن نظارت می‌کنند.

ساختمان‌ دیتاسنترهای مدرن بسیار مقاوم و پیشرفته احداث شده‌اند و محدوده فیزیکی آنها توسط به‌روزترین سیستم‌های امنیتی محافظت می‌شود. سیستم‌های احراز هویت بیومتریک مانند تشخیص اثر انگشت و اسکن عنبیه چشم، نظارت شبانه‌روزی با استفاده از دوربین‌های مدار بسته (CCTV) و همچنین کنترل دقیق دسترسی‌ها، ورود و خروج‌ها با کمک کارت‌های هوشمند، از جمله مهمترین این موارد هستند.

استاندارادهای زیرساختی برای دیتاسنترها کدامند؟

استاندارد TIA-942

هر چند این امکان وجود دارد تا تقریبا هر نوع فضایی را با تغییر کاربری به دیتاسنتر تبدیل نمود، اما معماری ساختارمند و اصولی ساختمان دیتاسنتر، از همان ابتدا نیازمند مطالعات و بررسی‌های پیچیده فنی و کارشناسی می‌باشد.

صرف نظر از مباحث مربوط به هزینه‌های اولیه، لازم است تا نقاطی که برای استقرار و احداث ساختمان دیتاسنترها انتخاب می‌شوند، از لحاظ جغرافیایی، پایداری لرزه‌ای و شرایط جوی هوا، مسافت تا نقاط پرخطر مثل جاده‌ها، فرودگاه‌ها و دسترسی نزدیک به منابع پرقدرت انرژی و امکانات ارتباطی پر سرعت (مانند فیبر) مورد بررسی قرار گیرند. بعد از انتخاب نقطه جغرافیایی مورد نظر، معماران ساختمان می‌توانند با در نظر گرفتن جنبه‌های فنی و استانداردهای زیرساختی، طراحی نقشه ساختمان دیتاسنتر را انجام دهند.

اما معتبرترین و محبوب‌ترین استانداردی که برای پیاده‌سازی و طراحی زیرساخت دیتاسنترها مورد قبول جامعه جهانی قرار گرفته است، استاندارد TIA-942 نام دارد. در این استاندارد، که توسط انجمن بین‌المللی صنعت ارتباطات (TIA) و برای اولین بار در سال ۲۰۰۵ میلادی به تصویب رسید، به صورتی جامع و تخصصی، به مباحث فنی و زیرساختی مراکز پرداخته شده است و براساس همین استانداردها، دیتاسنترها به چهار سطح (TIER) تقسیم شده‌اند. قابلیت افزونگی، میزان پهنای باند، نگهداری و نظارت، امنیت دیتاسنترها و داده‌های میزبانی شده در آنها، از جمله مباحث بسیار مهمی هستند که به صورت دقیق در این استاندارد به آنها پرداخته شده است.

انواع دیتاسنترها

دیتاسنترها بر حسب تکنولوژی‌های مورد استفاده، هویت صاحبان، کاربرد و هزینه‌ها به انواع مختلفی تقسیم می‌شوند. در این قسمت سعی می‌کنیم تا به ترتیبی کوتاه و در قالب راهنمایی ساده، به معرفی انواع متفاوت دیتاسنترها بپردازیم، از مدل‌های سنتی و گران‌قیمت گرفته تا انواع جدیدتر و ارزان‌تر، هر چند که ممکن است در برخی موارد میان این دسته‌بندی‌ها و ارایه‌کنندگان سرویس، همپوشانی وجود داشته باشد.

دیتاسنترهای هم‌مکانی

دیتاسنترهای سازمانی (Enterprise Data Centers)

اکثر ما با دیتاسنترهای سازمانی آشنایی داریم. این نوع دیتاسنترها که توسط خود سازمان‌ها پیاده‌سازی و مدیریت می‌شوند، معمولا در محوطه فیزیکی و ساختمان اصلی سازمان ایجاد و میزبایی می‌شوند. هنوز هم برخی از سازمان‌ها و شرکت‌ها برای میزبانی داده‌های خود، این نوع دیتاسنترهای سنتی و پر هزینه را مورد استفاده قرار می‌دهند.

دیتاسنترهای مدیریت شده (Managed Services Providers Data Centers)

دیتاسنترهای مدیریت شده را می‌توان به عنوان اولین مدل برون‌سپاری (Outsource) دیتاسنترها معرفی نمود که توسط سازمان‌ها و شرکت‌های بزرگ مورد استفاده قرار می‌گیرند. همانطور که از اسم آنها برمیاید، معمولا توسط یک کمپانی ثالث (سرویس دهنده) مدیریت می‌شوند، هر چند برخی از سرویس‌دهندگان، امکان مدیریت جزیی، یا تمام کارکردهای دیتاسنتر را برای مشتریان فراهم می‌کنند. شرکت‌ها و سازمان به جای صرف هزینه‌های سنگین برای تهیه تجهیزات و منابع زیرساختی، دیتاسنترهای مدیریت شده را از سرویس‌دهندگان اجاره می‌کنند.

دیتاسنترهای هم‌مکانی (Colocation Data Centers)

در ابتدا بسیاری از سازمان‌ها به برون‌سپاری دیتاسنتر خود ابراز تمایل می‌کردند، اما خواسته اصلی آنها این بود که کارکنان خود آن سازمان‌ها به جای کارکنان شرکت‌های سرویس دهنده، وظیفه نگهداری، مدیریت و کنترل کامل دیتاسنتر برون‌سپاری شده را برعهده بگیرند.

همین مسئله، زمینه پیدایش خدمات هم‌مکانی (Colocation) توسط شرکت‌های ارایه کننده خدمات دیتاسنتر را ایجاد نمود. با استفاده از این خدمات، سازمان‌ها و موسساتی که برای استقرار سرورهای پرقدرت خود به فضایی امن با پشتوانه پهنای باند پرظرفیت نیاز دارند، می‌توانند از خدمات هم مکانی یا خدمات اشتراک فضا در دیتاسنترها استفاده کنند. در این نوع خدمات، امکان اجاره یک تا چند کابینت (Rack) یا حتی قفسه (Cage) در فضای یک دیتاسنتر برای سازمان‌ها میسر می‌شود، و مسئولیت انجام بیشتر وظایف در این فضا بر عهده کارمندان خود سازمان خواهد بود.

دیتاسنترهای Wholesale

دیتاسنترهای یکجا یا عمده (Wholesale Data Centers)

دیتاسنتر یکجا به دیتاسنترهای بسیار بزرگی اشاره دارد که معمولا سرویس‌دهنده فقط محوطه بسیار وسیعی از فضا، انرژی برق و سایر امکانات تاسیساتی را به مشتریان خود اجاره می‌دهد. اکثر شرکت‌های بزرگ (مانند Facebook و Yahoo) ترجیح می‌دهند تا به جای ساخت دیتاسنتر خود در نقاط مختلف جغرافیایی، از خدمات این نوع دیتاسنترها استفاده و آنها به صورت یکجا اجاره کنند. دیتاسنترهای یکجا معمولا با عنوان سوییت‌های اختصاصی یا قفسه‌های بزرگ نیز تعریف می‌شوند. ممکن است ارایه‌کننده این نوع دیتاسنترها، مسئولیت نگهداری و مدیریت سیستم‌های تاسیساتی، مکانیکی و یا خود دیتاسنتر را به نمایندگی از مشتری برعهده بگیرد.

دیتاسنترهای ابری (Cloud Data Centers)

اما شاید ارزان‌ترین نوع دیتاسنترها، دیتاسنترهای ابری باشند که در سال‌های اخیر با محبوبیت بسیار گسترده‌ای مواجه شده‌اند. در گذشته‌ای نه چندان دور، سازمان و کسب و کارها باید مابین ساخت یک دیتاسنتر اختصاصی در محل ساختمان خود یا دریافت دیتاسنتر مدیریت شده از شرکای تجاری خود، یک گزینه را انتخاب می‌کردند.

با ظهور فناوری رایانش ابری و ارایه خدمات زیرساختی به عنوان سرویس (IaaS – Infrastructure as a Service)، این امکان برای سازمان‌ها و کسب و کارها فراهم شد تا به صورت کاملا Self-Service و تنها با چند کلیک ساده موس، دیتاسنتر اختصاصی مجازی خود را بر بستر ابری طراحی و در کوتاهترین زمان ممکن راه‌اندازی کنند.

دیتاسنتر ابری، امکان بهره‌برداری از قدرت گروه عظیمی از سرورهای کامپیوتری، منابع پردازشی و ذخیره‌سازی را در شبکه‌ای خصوصی (Private Cloud)، شبکه‌ای عمومی (Public Cloud) و یا ترکیبی از این دو برای شرکت‌ها و سازمان‌ها فراهم می‌کند. تحقیقات بین‌المللی نشان می‌دهد که آمار مهاجرت سازمان‌ها به زیرساخت ابری و استفاده ترکیبی (Hybrid) از فناوری رایانش ابری (استفاده همزمان از ابر اختصاصی و ابر عمومی) در چند سال اخیر به شدت افزایش یافته است.

دیتاسنتر در ایران

دیتاسنتر در ایران

با افزایش تقاضا برای سرویس‌ها و خدمات دیتاسنتر در ایران، نیاز مبرم به وجود دیتاسنتر اینترنتی در کشور احساس شد. در سال ١٣٨٣ شرکت پارس آنلاین با اخذ مجوز رسمی ایجاد مرکز داده اینترنتی (IDC — Internet Data Center) از وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، برای اولین بار در ایران اقدام به ایجاد و تاسیس بزرگترین مرکزداده اینترنتی (IDC) نمود.

دیتاسنتر پارس آنلاین در فضایی به مساحت ۶۵۰۰ متر مربع و در پارک فناوری اطلاعات پردیس واقع شده است و از سال ۱۳۸۶ در حال ارایه سرویس به سازمان‌ها و شرکت‌های بزرگ داخلی می‌باشد. در حال حاضر این مرکز که همواره استفاده از پیشرفته‌ترین تجهیزات و جدیدترین تکنولوژی‌های روز دنیا را در دستور کار دارد، به عنوان اولین و بزرگترین مرکز داده اینترنتی بخش خصوصی در کشور شناخته می‌شود.

اما انتخاب راهکار مناسب برای پیاده‌سازی یک دیتاسنتر، نیازمند مطالعه و بررسی دقیق نیازهای یک سازمان و کسب و کار می‌باشد. کارشناسان دیتاسنتر پارس آنلاین آمادگی کامل دارند تا با ارایه مشاوره حرفه‌ای در زمینه پیاده‌سازی و اجرای دیتاسنتر، شما را در جهت تامین هر چه بهتر نیازهای سازمانی خود یاری رسانند. شما هم اکنون می‌توانید از طریق تماس با شماره تلفن ۸۲۲۰۸۱۴۴ و یا مراجعه به صفحه فرم سفارش آنلاین، درخواست خود را جهت انجام مشاوره پیرامون خدمات دیتاسنتر ثبت کنید.

ادامه مطلب

استاندارد TIA-942 و طبقه‌بندی مراکز داده براساس TIER

استاندارد TIA-942 و طبقه‌بندی مراکز داده براساس TIER

انجمن صنعت ارتباطات (Telecommunications Industry Association — TIA) به عنوان مرجع معتبری برای توسعه و تدوین استانداردهای صنعتی در حوزه فناوری ارتباطات و اطلاعات شناخته می‌شود. این انجمن که صلاحیت آن به عنوان “سازمان توسعه استانداردها” (SDO) به تایید موسسه استاندارهای ملی آمریکا (ANSI) رسیده است، از ۱۲ کمیته مهندسی و بیش از ۵۰۰ مشارکت کننده حقیقی و حقوقی بین‌المللی تشکیل شده است که به صورتی داوطلبانه و مبتنی بر اجماع نظر، دستورالعمل‌ها و استانداردهایی را برای زیرمجموعه‌های فناوری ارتباطات و اطلاعات، از جمله “مراکز داده” تدوین می‌کنند.

TIA-942 چیست؟

در سال 1383 (2005 میلادی)، TIA استاندارد “زیرساخت ارتباطات مراکز داده” را تحت سندی با عنوان TIA-942 به تصویب رساند. هم اکنون این استاندارد به عنوان اولین و معتبرترین استانداردی شناخته می‌شود، که به صورتی جامع و تخصصی، به مباحث فنی و زیرساختی مراکز داده می‌پردازد.

موسسه UpTime

برای تدوین سیستمی که نیازهای مشخص یک مرکز داده را تعیین کند، ضمیمه‌ای به همراه استاندارد TIA-942 ارایه شده است که اطلاعات مفیدی را در ارتباط با دسترس‌پذیری مراکز داده به ترتیب سطح (Tier) تعریف نموده است. این سطوح براساس اطلاعات موسسه آپ تایم (Uptime Institute) گردآوردی و تهیه شده‌اند. (موسسه آپ تایم کنسرسیومی است که همواره بهترین شیوه‌ها و معیارهای سنجش را در راستای بهبود طراحی، مدیریت مراکز داده و همچنین تضمین دسترس‌پذیری آنها ارایه می‌کند.)

سطح‌ها (TIERS) در مراکز داده

برای هر یک از چهار سطح تعریف شده در استاندارد TIA-942، جزییات کامل مربوط به معماری، امنیت، سیستم برق‌رسانی، تجهیزات و استانداردهای ارتباطی شرح داده شده است. هر چقدر شماره سطح (Tier) بیشتر باشد، میزان دسترس‌پذیری مرکز داده نیز بیشتر خواهد بود. در ادامه به صورتی خلاصه به توضیح ویژگی‌های هر یک از این چهار سطح می‌پردازیم.

TIER I ، سطح یک (پایه) با نرخ دسترس‌پذیری ۹۹.۶۷۱٪

  • احتمال بالای بروز اختلالات در هنگام انجام فعالیت‌‌های‌ عادی یا پیش‌بینی نشده
  • شاید دارای کف کاذب، UPS و دیزل ژانراتور باشند یا نباشند
  • مسیر یکسان برای توزیع برق و سرما، بدون تجهیزات پشتیبان و فاقد قابلیت افزونگی
  • نیاز به خاموشی کامل به هنگام انجام امورات نگهداری و تعمیرات پیشگیرانه
  • هر سال حدود ۲۹ ساعت از دسترس خارج می‌شوند
  • مدت زمان لازم برای پیاده‌سازی و اجرا: ۳ ماه

TIER II ، سطح دو (قابلیت افزونگی) با نرخ دسترس‌پذیری ۹۹.۷۴۱٪

  • استعداد کمتر برای بروز اختلالات در هنگام انجام فعالیت‌های عادی یا پیش‌بینی نشده
  • دارای کف کاذب، UPS و دیزل ژنراتور
  • مسیر یکسان برای توزیع برق و سرما، دارای تجهیزات پشتیبان و قابلیت افزونگی (نوع N+1)
  • هر سال حدود ۲۲ ساعت از دسترس خارج ‌می‌شوند
  • نیاز به خاموشی کامل برای انجام امور نگهداری و تعمیرات پیشگیرانه سیستم برق و سایر تجهیزات زیرساختی
  • مدت زمان لازم برای پیاده‌سازی و اجرا: ۳ الی ۶ ماه

TIER III ، سطح سه (نگهداری همزمان) با نرخ دسترس‌پذیری ۹۹.۹۸۲٪

  • انجام فعالیت‌های عادی بدون ایجاد هیچ نوع اختلال در کارکرد سخت‌افزاری سرورها و تجهیزات، اما احتمال بروز اختلال توسط اتفاقات پیش‌بینی نشده
  • هر سال حدود ۲ ساعت از دسترس خارج ‌می‌شوند
  • چندین مسیر برای توزیع برق و سرما، با یک مسیر همیشه فعال، دارای تجهیزات پشتیبان و قابلیت افزونگی (نوع N+1)
  • مدت زمان لازم برای پیاده‌سازی و اجرا: ۱۵ الی ۲۰ ماه
  • دارای کف کاذب، ظرفیت و پراکندگی کافی برای تحمل بار شبکه از طریق مسیر جایگزین به هنگام انجام تعمیرات در مسیر اصلی

TIER IV ، سطح چهار (توانایی تحمل اختلال غیرمنتظره) با نرخ دسترس‌پذیری ۹۹.۹۹۵٪

  • فعالیت‌های عادی هیچ باری به شبکه وارد نمی‌کنند، و این نوع مرکز داده حداقل یک بار، توانایی تحمل بدترین نوع اختلال پیش‌بینی نشده را دارد، بدون اینکه که هیچ بار محسوسی به شبکه وارد شود.
  • مدت زمان لازم برای پیاده‌سازی و اجرا: ۱۵ الی ۲۰ ماه
  • چندین مسیر برای توزیع برق و سرما و همگی مسیرها همیشه فعال، دارای قابلیت افزونگی (نوع 2N+1)
  • هر سال کمتر از نیم ساعت از دسترس خارج می‌شوند
ادامه مطلب

ساخت بزرگترین دیتاسنتر دنیا در قطب شمال

ساخت بزرگترین دیتاسنتر دنیا در قطب شمال

datacentersss
مصرف برق در دیتاسنترها بسیار بالاست و مهم‌ترین بخش آن صرف کولینگ سرورها و سایر تاسیسات مربوطه می‌شود. شرکت کولوس مدعیست که آب‌وهوای سرد Ballangen (که در شمال کشور نروژ است) و دسترسی به هیدروپاور می‌تواند هزینه مصرف برق را تا 60 درصد کاهش دهد. در نتیجه برای صرفه جویی در مصرف انرژی، بزرگترین دیتاسنتر دنیا در شمال کشور نروژ و نزدیک قطب شمال در حال ساخت است که توانسته 2 تا 3 هزار شغل جدید به طور مستقیم، ایجاد شود و 10 تا 15 هزار شغل در منطقه پشتیبانی می‌شود. شرکت Kolos، سازنده بزرگترین مرکز داده دنیا، در ساحل یک دریاچه یخی در شهر دیتاسنتر خود را بر پا می‌کند.
این مرکزداده بزرگ برای اینکه از حوادث طبیعی در امان باشد، در میان تپه‌ها و آب ساخته شده و علاوه بر آن که از سرمای طبیعی آب و اقلیم این منطقه برای کولینگ تاسیسات خود استفاده می کند، می‌تواند تمام برق مورد نیاز سرورهایش را نیز با استفاده از منابع تجدیدپذیر تامین کند.
پیش از این مایکروسافت ایده قرار دادن دیتاسنتر در کف دریا را مطرح کرده بود تا کولینگ سرورها به روشی کاملاً طبیعی و با استفاده از آب دریا انجام شود، اما قطب شمال یک فریزر طبیعی بسیار بزرگ است که برای این کار مناسب‌تر به نظر می‌رسد.
آب دریاچه با دمای ۴ درجه سانتی‌گراد، گرمای تولیدی سرورها را مهار کرده و برق مورد نیاز آنها نیز با توربین‌های بادی و سدهای کوچکی که روی رودخانه‌های آن منطقه احداث می‌شود تامین خواهد شد. با این توضیحات، مصرف برق در این دیتاسنتر، سالی یک هزار مگاوات است که کاهش ۶۰ درصدی را فراهم می‌کند.
نتیجه تمام این صرفه‌جویی‌ها، افزایش میزان برق و تاثیر بر اقتصاد است و همچنین می‌تواند بر کسب‌وکارها و امنیت نیز اثر گذارد. شرکت کولوس از این دیتاسنتر با عنوان “قلعه اطلاعات” یا “Fortress of Data” یاد می‌کند که همان جای امن و امان را فراهم می‌کند.
ادامه مطلب

نمایی از مرکز داده گوگل

نمایی از مرکز داده گوگل

نمایی از درون مرکز داده گوگل
شاید تصور کنید که دیتاسنترها جذابیت عمومی ندارند و تشکیلات گوگل هم مثل سایر شرکت ها است و ارزش بازدید ندارد. ولی از طرف دیگر، شاید با مطالعه این مطلب نظرتان درباره دیتاسنترهای گوگل عوض شود. هر چه نباشد، گوگل حالا با ارزش ترین شرکت اینترنتی-نرم افزاری دنیا است و قاعدتا همه کارهای آن با سایرین فرق دارد.
 
بخشی از سیستم خنک سازی – این بخش، قسمتی از سیستم خنک سازی سرورها در پایگاه داده گوگل واقع در هامینای فنلاند است که در آن تنها از آب دریا برای خنک سازی استفاده می شود.
 
نمای خارج پایگاه داده آیووا – این نمایی خارجی از دم و دستگاه خنک سازی سرورهای گوگل در پایگاه داده آیووا. یک دسته آهو هم در زیر درخت ها مشغول چرا هستند.
 
لوله کشی های رنگی – چنانچه به داخل یکی از پایگاه ها سرک بکشیم با رنگ هایی روبرو می شویم که تداعی کننده رنگ های لوگوی گوگل هستند. لوله های آبی رنگ آب خنک را به داخل می آورند و آب گرم از طریق لوله های قرمز خارج می شود. رنگ ها به تعمیر و نگه داری راحت تر کمک می کنند.
 
سرورهای ذخیره کننده اطلاعات – این دو ردیف سروری که می بینید، بخشی از سرورهای پایگاه داده داگلاس کانتی هستند. نورهای آبی رنگ به عنوان LED های نشاندهنده وضعیت سرورها عمل می کنند و از نوع کم مصرف هستند.
 
بالاتر از سرورها – پایگاه داده های مختلف گوگل نیازمند فضای کافی و نیز ساختار مستحکم برای حفظ دسترسی همیشگی مردم دنیا به گوگل هستند. فضاهای باز و سقف های بلند به دور شدن هوای گرم از سرورها کمک می کند.

در اکثر پایگاه داده های گوگل شاهد استفاده از سازه های فلزی هستیم. این سازه ها یا به طور اختصاصی ایجاد شده اند یا کارخانه های قدیمی هستند که گوگل آنها را خریداری و تجهیز کرده تا دیگر نیاز به برپایی محل های جدید نداشته باشد.
اتاق شبکه یا سوییچ – در داخل اتاق شبکه یک مرکز داده گوگل، تعداد زیادی روتر و سوییچ قرار دارد که کمک می کند دیتاسنترهای عظیم گوگل بتوانند با یکدیگر حرف بزنند. نسبت این اتاق بزرگ به کل دیتاسنتر، نسبت مودم شما به کامپیوترتان است!
خنک سازی اتاق سوییچ – برای خنک سازی اتاق شبکه دیتاسنتر آیووا، سیستم دمیدن هوای سرد از کف اتاق تعبیه شده و جداره های پلاستیکی در دور تا دور کمک می کنند هوای گرم از سرورها دور بماند.
 
گوش بزرگ گوگل در آیووا – این آنتن بزرگ در مرکز داده آیووا در اصل متعلق به بخش سرویس دسترسی گوگل است که تامین کننده دسترسی کاربران اینترنت به گوگل در سرتاسر دنیا است. در ضمن بخشی از خدمات سرویس اینترنت پر سرعت گوگل فایبر نیز از طریق این آنتن ها پشتیبانی می شود.
 
استفاده مجدد از تانکرها – این تانکرها که زمانی در یک کارخانه تولید کاغذ در فنلاند استفاده می شدند حالا توسط گوگل بازیابی شده اند تا در دیتاسنتر هامینا مورد استفاده قرار بگیرند.
لوله های U شکل – این لوله ها که در فضای باز هستند، طوری طراحی شده اند تا بسته به دمای مایع خنک کننده ای که درون شان جریان دارد، منقبض و منبسط شوند و آسیب نبینند.
کابل های رنگی – درست مثل لوله ها، کابل ها هم در دیتاسنترهای گوگل با رنگ دسته بندی می شوند تا در صورت خرابی، جایگزینی آنها آسان باشد.
 
سیستم اطفای حریق – لوله هایی که می بینید، درون شان آب با فشار بسیار بالا قرار دارد و شیر فلکه های خودکار همیشه آماده هستند تا در صورت آتش سوزی وارد عمل شوند.
 
تانکرهای آب – این تانکر آب در پایگاه داده برکلی نزدیک ۲۴۰ هزار گالن آب را در خود دارد که برای خنک سازی قلب پایگاه از آن استفاده می شود.
 
سیستم پشتیبان گیری موتور جستجو – اینجا اتاق پشتیبانی گیری در دیتاسنتر برکلی است که در آن هر نوار ذخیره اطلاعات، یک بارکد اختصاصی دارد و سیستم رباتیک گوگل قادر به انتخاب نوار صحیح در مواقع نیاز برای بازیابی اطلاعات است.
اتاق کنفرانس پایگاه داده هامینا – گوگل به راستی همه چیزش با سایر شرکت ها متفاوت است. این یک اتاق کنفرانس بسیار زیبا است ولی نه در یکی از مقرهای اصلی گوگل و برای کدنویس های خبره. بلکه اتاقی است که برای کارکنان مرکز داده هامینای فنلاند ساخته شده؛ درست بیرون یک حمام بخار فنلاندی و همیشه در دسترس آنها.
ادامه مطلب

برق مرکز داده

برق مرکز داده

مهم ترین و حساس ترین بخش درطراحی هر مرکزداده، برنامه ریزی کامل و جامع برق و خصوصاً برق تجهیزات IT مرکز است. بطوری که قابلیت پشتیبانی کلیه تجهیزات مرکز را با زیرساختی مناسب و کامل، دارا باشد. در طراحی یک مرکز داده با توجه به سطح Tire مورد نیازآن، سيستم برق طراحي شده باید بگونه‌ای باشد که احتمال قطع برق تجهيزات، به كمترين حد ممكن برسد و از طرفي تامين و توزیع انرژي الکتریکی مورد نياز تجهيزات از امنیت کافی برخوردار باشد. بنابراين قبل از انجام طراحي بايد اطلاعات مورد نياز براي طراحي سيستم برق، جمع‌آوري شود كه مهمترين آنها شامل موارد زير است:
• توان مصرفي تك‌تك تجهيزات
• برآورد توان مورد نیاز مرکز داده
• طراحی شماتیک کلی شبکه برق مرکز داده
• طراحی نقشه تک خطی تابلوهای برق مرکز داده
• طراحی شبکه برق یو.پی.اس مرکز داده(برآورد بار یو.پی.اس مورد نیاز، سایزینگ یو.پی.اس، طراحی تابلوی برق مرتبط)
• سایزینگ دیزل ژنراتور مرکزداده و ساختمان
• طراحی شبکه ارت مرکز داده
• طراحی شبکه روشنایی مرکز داده

طراحي شبکه برق در يک مرکزداده شامل شش بخش مي شود:
• شبکه برق اضطراري UPS (Uninterruptible Power Supply System)
• شبکه ارت
• شبکه روشنايي
• ژنراتور
• تابلو‌هاي برق
• طرح كلي توزيع برق

توان مصرفي در ديتا سنتر :

سرورها

سوئيچ ها و ركها

سيستم امنيتي و حفاظتي

ميزان توان مصرفي سرورها در ديتا سنتر ايلام 13500 وات خواهد بود . توان مصرفي ساير سيستمها 5000 وات خواهد بود.

توصيه مي شود جهت ديتا سنتر 2 فاز جداگانه جهت 1- سيستم سرمايش 2- سيستم برق يوپي اس

و جهت تغذيه سرورها و ركها از تابلو برق يو پي اس طراحي و سيم كشي شود.

 

ادامه مطلب